Co by tu rzec? Nie zachwyciłam się. Jak dla mnie akcja coś za długo się rozkręcała, może byłam nieuważna, ale gubiłam się trochę w nic nie mówiących mi nazwach instytucji zajmujących się sztuką dawniej i dziś, i jak się dalej okazało nie było to ważne. Przy objętości ok 600 stron to może normalne, taki wolny rozwój wypadków. Potwierdzam opinię większości, że wątki wojenne są dużo ciekawsze, obecna Ana jest delikatnie mówiąc irytująca. Jestem generalnie przeciwniczką wulgaryzmów, a tu drażniły, będąc wyjątkowo nie na miejscu, często zupełnie nie potrzebne. Przyznaję, że zaintrygowała mnie tajemnica Szmaragdowej tablicy, ale albo przegapiłam sprawę, albo faktycznie nie została wyjaśniona. To będzie moja zagadka!

Chciałam się trochę polękać, lubię to napięcie gdy trudno jest się oderwać od tekstu, żeby tylko nic nie przeoczyć. Niestety tu był dobry, dość zachęcający początek, ale potem zbyt się rozwlekło i przestało ciekawić, nie mówiąc już o straszeniu. Tak trochę średnio!

Niestety to nie moje klimaty.Chcąc być w temacie zaglądam czasem do polskiej książki, wypadałoby wiedzieć co w naszej trawie piszczy, ale przyznam mam straszne opory! I właśnie po lekturze takiej pozycji moja niechęć szaleńczo wzrasta! Brrr!

Historia pełna smaków, zapachów i magii. Bohaterowie (ci istotni) kierują się sercem, intuicją, wiedzą co jest ważne. Ale poza tymi zdawało by się ulotnymi wrażeniami podjęte zostały jeszcze zupełnie poważne tematy: tolerancja, odmienność, samotność. Można się rozmarzyć, można wzruszyć, można zastanowić i to mówi o wartości tej książki.

Historia opisana w książce wcale nie jest tak słodka jakby się zdawało oceniając okładkę- lubię być tak miło zaskoczona. Miejsce i czas, w którym rozgrywa się akcja mówią same za siebie: o powadze treści. Wojna jest okrutna, bezwzględna, brak czasu na sentymenty, a jednak jak się okazuje można kochać i być kochanym. Lubię kiedy opisane zdarzenia wpisane są w prawdziwą historię, a przeżycia bohaterów mnie wzruszają, i to właśnie tu znalazłam. Polecam gorąco !!!