Być może moja ocena jest zbyt subiektywna, ale obok innych pozycji książkowych Grażyny Bąkiewicz 'Franio i jego babcia' wypadają naprawdę najwyżej przeciętnie. Wiedząc jakie fantastyczności potrafi wyczarować autorka, spodziewałam się chyba czegoś innego lub sama tak zawyżyła poziom, że ta książka przy całej reszcie wygląda niespójnie, rzadko kiedy śmiesznie i dziwnie nieciekawie.

Mimo dosyć obszerne objętości książka niesamowicie wciągająca i napisana wyjątkowo równo - nie ma słabszych momentów, co przy takiej ilości stron nie jest takie oczywiste. Na szczególną uwagę zasługują zwłaszcza genialnie rozpisane postacie. Wczytując się w postać Reiko obawiałam się tendencyjnej boss bitch, ale na szczęście bohaterka, jak i jej drużyna oraz pozostali to wielowymiarowe postacie, gdzie nie każdy jest równomiernie dobry albo zły.

Nie sądzę aby cokolwiek w literaturze światowej stało choćby obok 'Heretyków' i 'Ortodoksji' jeśli chodzi o poziom. Podobny poziom genialnej intuicji historycznej, wizji oraz społecznej inteligencji jest widoczny u George'a Orwella, czego nie da się oddać, opowiedzieć czy przekazać, G. K. Chestertona trzeba po prostu przeczytać i się w niego zagłębić. Mocne wrażenia gwarantowane. Lektura pokazuje również jak czasy współczesne nie są takie postępowe i nieomylne jakby się mogło wydawać.

Przeurocze wersje polskich legend dla najmłodszych ze świetnymi ilustracjami. Opowiadania są krótkie, konkretne, więc malusińscy się nie znudzą, a wręcz poczują się zachęceni do dalszych historycznych poszukiwań.

Czytałam 'Dzieci z Bullerbyn' w dzieciństwie i jako osoba dorosła i ta wspaniała książka nie straciła nic na swoim uroku, nie ważne ile lat ma czytelnik. Wręcz przeciwnie, teraz doceniam ją bardziej, bo ta dziecięca perspektywa w niej zawarta jest naprawdę jedyna w swoim rodzaju. Mimo że dzisiaj wielu rodziców zemdlałoby pozwalając swoim dzieciom na tego typu przygody, tamten czas posiadał coś, czym dzisiejsze dzieci chyba już nie dysponują - nudę, czas wolny i siebie nawzajem przekute w mistrzowską kreatywność. Rodzice owszem, są w tle, ale dzieci są naprawdę samodzielne i wydają się bardziej życiowe i paradoksalnie bardziej niewinne od swoich współczesnych rówieśników. Fantastyczne przygody, ale też kawał czasu i historii, która prawdopodobnie już nie wróci.