Nie jest to jakieś wybitne opowiadanie czy pouczająca historyczna opowieść, do których wielu już nas Grażyna Bąkiewicz przyzwyczaiła, ale po lekkim inicjującym rozczarowaniu rozpoczyna się naprawdę przyjemna - niby obyczajowa, ale z lekkim nadprzyrodzonym pierwiastkiem w tle - młodzieżowa historia, a zarys fabuły służy za pretekst do ukazania społecznych norm w szkole i relacji między rówieśnikami, ich radości, lęki, problemy, wychodzenie ze swojej strefy komfortu i pokonywanie własnych słabości. Mimo wszystko, pozycja godna polecenia z bardzo uniwersalną lekcją dla wszystkich.

Tytuł 'Kroniki kota podróżnika' mógłby wskazywać na książkę lekką i nie za bardzo zobowiązującą, ale tak nie jest. Mało tego, pozycja uderza do głębi swoją prostotą i bezp­rete­nsjo­naln­ością. Satoru i Nana to jakby dwa przeciwległe bieguny, a mimo to idealnie się uzupełniają. Książka świetnie eksponuje istotę głębokiej potrzeby bliskości i miłości każdego stworzenia, która wybiega daleko poza powierzchowny i pozorny romantyzm tak znany z filmów i literatury. To uczucie, które zmienia nas samych i wszystko wokół, to siła, która wybiega poza życie i śmierć.

Kolejny niepozorny rezerwowy na liście bibliotecznych perełek. Książka jest wybitnie wciągająca - pochłonie i małego i większego czytelnika, a Bolko Mały to cudownie rozpisana postać, w którą aż chce się wierzyć, kibicować i śledzić jego dalsze losy. Czytając nie sposób nie mieć przed oczami jego przygód, wątpliwości, radości i wyzwań. Historia Europy, Polski i księstwa świdnickiego wybornie zaserwowana, wystarczy tylko się poczęstować.

Obszerna i ciężka (dosłownie!) pozycja typu turystycznego o Japonii, którą należy ocenić dwojako. Część fotograficzna, historyczna, kulturowa przedstawiona jest bez zarzutu. Jednak przechodząc do opisów poszczególnych miast, a zwłaszcza do końcowych rad dla podróżnych autorzy niestety przechodzą do sennego encyklopedyzmu w swoim przedstawieniu japońskiego narodowego dziedzictwa. Jest to doprawdy niefortunne, ponieważ Japonia posiada bezmiar zabytkowych zalet, o których można pisać, jednak nie w taki sposób. Wygląda to tak, jakby autorów przerosło to zadanie i im dalej, tym do tematu podchodzą bardziej niedbale. Szkoda.

Niezbyt długa, fabularyzowana książka o schyłku panowania Władysława Jagiellończyka i bitwie pod Warną, a raczej o tym co do tego doprowadziło. I choć w połowie autor zmniejsza ilość dialogów na rzecz dopowiadania o historii, ostatni rozdział mistrzowsko to rekompensuje monologiem młodego króla do synów Zawiszy. Niezwykle dramatycznie i trafnie autor ukazał konflikt wewnętrzny, obawy i bezradność króla Władysława. Dalszy rozwój wypadków wydaje się wtedy czytelnikowi nieuchronny i niemal w swym tragizmie logiczny. Wielki plus dla autora za nie uwsp­ółcz­eśni­anie­ dialogów i podjęcie próby utrzymania języka tamtych czasów.