Irytowałem się czytając tę książkę. • Mam zastrzeżenia do tylu aspektów w kontekście całej serii. • Nie do końca wiem kto tu miał być główną postacią. Według opisu książki miała to być partnerka Brudnego, ale finalnie to on nią był, chociaż i tak nie za bardzo bo był w trakcie rehabilitacji i na rzekomym urlopie co jesteśmy w stanie poczuć przez dobre pół lektury. • Historia faktycznie pogmatwana, a autor przyznał się, że to zabieg specjalny. Nie wiem jednak czy na plus, bo to bardziej był niepotrzebny chaos, który po prostu nie układał się w całość do późnego momentu fabuły. Dodatkowo miałem wrażenie, że autor sam się gubił w tym chaosie. Czasami musiałem wracać stronami, żeby zorientować się co autor chce przekazać (np. dana postać określana „żoną”, jest tak na prawdę żoną dla kogoś innego niż tego o kim autor opisuje w danym fragmencie). • Tak jak wcześniejsze części wciągały i budowały napięcie non stop (z zastrzeżeniem do Sfory), to tutaj to czasami ziewałem i liczyłem kiedy dany rozdział się skończy. Pewne momenty wiadomo, jak to autor potrafi zrobić, z krzesła wręcz wyciągały. • Pojawiły się też pewnego rodzaju teksty zahaczające o politykę, co totalnie wybija z rytmu i charakteru książek z Brudnym. Do tego wszystkiego wydają się być kompletnie zbędne i nic nie wnosiły do historii. • Brakowało mi również jakiejś jednej lub dwóch dodatkowych sojuszniczych postaci. Tutaj było dosłownie Brudny i Julka kontra świat. • Dodatkowo napotkałem się na literówki w dwóch różnych miejscach, co spotęgowało moją frustrację. • Na plus wybrzmiewająca relacja Brudnego i Julki, jest to na prawdę wyższy poziom. Ze względu na stan protagonisty, muszę jednak stwierdzić że momentami bywało monotonnie. • Historia i tematy mogą się wielu czytelnikom spodobać, tyle że mam wrażenie że autor mógł wykazać się większą kreatywnością. Ja polubiłem tę serię ze względu na mrok, brutalność, grozę i inne podobne skrajności. Tutaj w porównaniu do wcześniejszych części jest jakoś nieporywająco normalnie. • Nie poczułem, żeby ta pozycja była jakaś kluczowa dla serii i fabuły Brudnego, ale zobaczymy co przyniesie czas. Trylogia się zakończyła, więc kontynuacja serii wymaga od autora nowych pomysłów na głównego bohatera i zbudowanie świata dla niego od nowa.

W porównaniu do drugiej części, petarda. W ogóle, spośród wszystkich poprzednich to jest zdecydowanie mój faworyt w serii. • Powieść jest bardzo dynamiczna, pełna napięcia, mroku, brutalności. Mnie osobiście poruszyła i wywołała bardzo dużo emocji. • Autor w podziękowaniach wspomina coś o trylogii, więc początkowo ta seria Brudnego miała liczyć 3 tomy. Ten trzeci zdecydowanie jest najmocniejszy i jest po prostu genialny.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Zdecydowanie wyczułem pewnego rodzaju zmianę w stylu prowadzenia powieści przez autora. Wiele sytuacji się wydłużało, postacie momentami miałem wrażenie że pomimo ich bystrego umysłu nie łączą kropek dedydując w dziwny sposób. • Ta lektura wydaje się być dłuższą od pozostałych książek w serii, a tym samym być nieco bardziej nużąca. • Oczywiście pomimo wszystkich tych negatywów o których wspomniałem, dostajemy w tej książce Igora Brudnego z ulubionym zespołem śledczym, który działał w pierwszej części. • Jakby nie patrzeć historia też dosyć ciekawa. Mrok, surowość oraz brutalność tej książki są nadal widoczne. Ta książka jest bardzo ważnym elementem historii Brudnego i zdecydowanie dla fanów jego losów jest pewnego rodzaju must have.

Nie jestem mocnym zwolennikiem czytania książek, a jeżeli już chcę poznać jakąś historię to czytam zwykle jakiś kryminał (raz na rok czy dwa). Ta książka/seria z pewnością wpadnie do gustu każdemu kto nie chce nudy. Bardzo fajna postać Igora Brudnego (inne postacie również bardzo dobre), ciągłe napięcie które urzymuje się od początu do samego finału, realizm oraz sama historia jest bardzo wciągająca i - przynajmniej dla mnie - jest czymś zupełnie nowym. • Totalny mrok, drastyczne sceny, sposób pisania autora który umożliwia poczucie i wyobrażenie sobie dosłownie tego co się dzieje w danym momencie powieści. Szanuje bunt policjantów wobec zasad w imię czegoś większego, bo to buduje napięcie i wprowadza fajną akcję. • Swoją drogą, poczynając od Piętna, zjadłem dwie kolejne części w zaledwie kilka dni. Zdecydowanie warto.