• W stulecie urodzin Aleksandra Kamińskiego oficyna wydawnicza RYTM wydała gawędę Barbary Wachowicz o tym wielkim społeczniku i harcerzu. Książka jest drugim tomem cyklu „Wierna rzeka harcerstwa”. • Aleksander Kamiński urodzony w Warszawie w 1903 roku – do tej Warszawy miał powrócić dopiero w 1921 roku po dramatycznych przeżyciach na Ukrainie. We wczesnym dzieciństwie wraz z rodzicami wyjechał do Kijowa, ostatecznie w wojennej zawierusze (straciwszy czasowo kontakt z matką, która dostała się na Kaukaz) osiadł z wujem w Humaniu. Tam jako piętnastolatek złożył przysięgę harcerską. Wcześnie też zaczął pracować zarobkowo. Zmusiła go do tego ciężka sytuacja materialna rodziny – ojciec zmarł jeszcze w 1911 roku. W 1921 roku – w czasach szalejącego terroru bolszewickiego – zdecydował się, jak wielu tamtejszych Polaków, na ucieczkę do ojczyzny. • Całe jego życie to praca z młodzieżą, kultywowanie wartości harcerskich. Wielką kartą zasłużył się w czasie niemieckiej okupacji. • Wspaniała książka – jak wszystkie gawędy Barbary Wachowicz rzetelnie opracowana.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo