• książka ciekawa!☺ • Polecam przeczytać
  • „Ostatnia przygoda…” jest tak naprawdę pierwszą z cyklu o emerytowanym detektywie Nosku. • Ambroży Nosek mieszka sobie spokojnie w rodzinnym Miasteczku, relaksując się po długim i pełnym sukcesów życiu zawodowym niczym innym tylko… uprawianiem rzodkiewek. Ma też wiernego przyjaciela, inteligentnego kundelka Kubę, który potrafi… mówić. Na spokojnej egzystencji mija im dzień za dniem, aż tu zegarmistrz prosi starego detektywa o dyskretną pomoc. Z zakładu skradziono pozytywkę, którą niedawno aptekarz oddał do naprawy. Nie zginęło natomiast nic tak naprawdę cennego. Detektyw Nosek z werwą zabrał się za dochodzenie. Odnalezienie złodzieja zajęło mu niej niż dwa dni. Kuba z całych sił pomagał swemu panu, jednak tym razem intuicja go zawiodła, bo w podejrzanym indywiduum z czarną brodą nie rozpoznał prawdziwego wielbiciela psów. • Sympatyczna i bardzo ładnie wydana (w mojej ulubionej serii „Mistrzowie ilustracji” Wydawnictwa Dwie Siostry) książka dete­ktyw­isty­czna­ dla dzieci.
    -2 nie na temat
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo