• Mortimer Folchart mieszkał ze swoją żoną Resie i malutką Meggie w wynajętym domu. Zajmował się intr­olig­ator­stwe­m - tak powiedzieliby pewnie niektórzy, ale właściwie Mo był raczej lekarzem książek, troszcząc się o te najbardziej zniszczone. Pewnego dnia, gdy czytał na głos Atramentowe serce swojej żonie, z kart powieści zaczęli wydostawać się jej bohaterowie! W salonie pojawiła się nagle grupa dziwnych mężczyzn, po chwili zaś bohater zauważył, że jego ukochana zniknęła. To książka zabrała ją w zamian i przeniosła do... no właśnie, gdzie? Mortimerowi nie udało się rozwiązać tej mrocznej tajemnicy. Od tamtej chwili przestał czytać na głos i próbował żyć normalnie. Kilka lat później Mo i dorastającą już Meggie odwiedza dziwny gość – ociekający deszczem Smolipaluch. Wszystko znów wywraca się do góry nogami, wracają dawne zagadki, świat baśni miesza się z rzeczywistością. Czy Meggie będzie w stanie uratować ojca, a może nawet odnaleźć zaginioną Resie?
  • Piękna baśniowa historia. Czytałam ją kilka lat temu i ciągle ja wspominam. Pamiętam, że zachwyciła mnie postaciami(i tymi złymi i dobrymi). A zdolności Mo sama chciałam posiadać. • Tutaj zacierają się granice między rzeczywistością, a fikcją książek. Bohaterowie przemieszczają się między nimi. Ale oczywiście za wszystko trzeba płacić.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo