• Ciężko obiektywnie ocenić tę książkę. Ocena zależy tak na prawdę od oczekiwań i preferencji czytelnika. To jest zdecydowanie coś innego niż poprzednie części serii. Igor Brudny i Julia Zawadzka to trochę taki smaczek i tło historii. Książka skupia się na politycznej scenie, a bardziej ich graczach. Nie jest to typowy kryminał i nie mamy tu do czynienia z takim typowym procesem śledztwa krym­inal­isty­czne­go. • Sam pomysł na książkę ciekawy, dobrze się ją czytało. Napięcie, chaos i brak nudy. Działa na wyobraźnię i mocno poszerza perspektywę. Sam antagonista to bardzo ciekawa postać i moim zdaniem jest najlepszym spośród wszystkich dotychczasowych w książkach tej serii. Pojedynkuje się on z całą sceną polityczną i ma ogromny wpływ na miliony ludzi. No właśnie, ale czy to na pewno antagonista? • Do lepszego czytania polecam uzbroić się w pewną neutralność, czyli czytać o tej polityce z chłodną głową i bardziej wczuwać się w postacie. Chodzi o to, że z tekstu na upartego można wyłapać pewne stanowisko polityczne i aluzje do czegoś. Trzeba pamiętać, że to jest fikcja, a Igor Brudny działa tylko i wyłącznie według własnego kręgosłupa moralnego, a patrzenie na tę książkę przez pryzmat poglądów politycznych może źle wpłynąć na odbiór całej historii. • Z perspektywy serii, dobrze przeczytać "Bagno". Z tego względu, że pomimo wszystko Igor Brudny po raz kolejny ma do czynienia z czymś kompletnie dla niego nowym. To sprawia, że ta postać całkowicie ewoluuje, a my możemy główkować czego ten człowiek jeszcze nie doświadczył.
  • dobra lektura political criminal...
  • Ocena dla całej serii - bo wciąga. Nie są to "leciutkie" kryminały, ale kawał dobrej roboty. Może momentami w niektórych tomach trochę dużo treści nie wnoszącej wiele do akcji, ale przeczytać trzeba
  • Igor Brudny i Julka (!!!)* Zawadzka to para do zadań specjalnych! Tym razem ścigają "Sędziego", który w dość osobliwy sposób rozprawia się z elitami politycznymi kraju. • I tu mam problem, bo: • książka jest dobra, mocna i trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, ale czy to jest na pewno kryminał? • Niestety ja mam wrażenie że jest to Manifest polityczny sfrustrowanego • autora który zajmuje konkretne stanowisko w realnym sporze politycznym, który się toczy w Polsce, a ja jego poglądy polityczne mam głęboko... • Bardzo dobrze się ją czytało.
  • Świetna książka, powinien ją przeczytać każdy polityk w tym kraju...
  • Groteska z polityki. Świetna
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo