• Irytowałem się czytając tę książkę. • Mam zastrzeżenia do tylu aspektów w kontekście całej serii. • Nie do końca wiem kto tu miał być główną postacią. Według opisu książki miała to być partnerka Brudnego, ale finalnie to on nią był, chociaż i tak nie za bardzo bo był w trakcie rehabilitacji i na rzekomym urlopie co jesteśmy w stanie poczuć przez dobre pół lektury. • Historia faktycznie pogmatwana, a autor przyznał się, że to zabieg specjalny. Nie wiem jednak czy na plus, bo to bardziej był niepotrzebny chaos, który po prostu nie układał się w całość do późnego momentu fabuły. Dodatkowo miałem wrażenie, że autor sam się gubił w tym chaosie. Czasami musiałem wracać stronami, żeby zorientować się co autor chce przekazać (np. dana postać określana „żoną”, jest tak na prawdę żoną dla kogoś innego niż tego o kim autor opisuje w danym fragmencie). • Tak jak wcześniejsze części wciągały i budowały napięcie non stop (z zastrzeżeniem do Sfory), to tutaj to czasami ziewałem i liczyłem kiedy dany rozdział się skończy. Pewne momenty wiadomo, jak to autor potrafi zrobić, z krzesła wręcz wyciągały. • Pojawiły się też pewnego rodzaju teksty zahaczające o politykę, co totalnie wybija z rytmu i charakteru książek z Brudnym. Do tego wszystkiego wydają się być kompletnie zbędne i nic nie wnosiły do historii. • Brakowało mi również jakiejś jednej lub dwóch dodatkowych sojuszniczych postaci. Tutaj było dosłownie Brudny i Julka kontra świat. • Dodatkowo napotkałem się na literówki w dwóch różnych miejscach, co spotęgowało moją frustrację. • Na plus wybrzmiewająca relacja Brudnego i Julki, jest to na prawdę wyższy poziom. Ze względu na stan protagonisty, muszę jednak stwierdzić że momentami bywało monotonnie. • Historia i tematy mogą się wielu czytelnikom spodobać, tyle że mam wrażenie że autor mógł wykazać się większą kreatywnością. Ja polubiłem tę serię ze względu na mrok, brutalność, grozę i inne podobne skrajności. Tutaj w porównaniu do wcześniejszych części jest jakoś nieporywająco normalnie. • Nie poczułem, żeby ta pozycja była jakaś kluczowa dla serii i fabuły Brudnego, ale zobaczymy co przyniesie czas. Trylogia się zakończyła, więc kontynuacja serii wymaga od autora nowych pomysłów na głównego bohatera i zbudowanie świata dla niego od nowa.
  • Świetnie napisane, żadnych zbędnych słów, wartka i potoczysta narracja, nie idzie się oderwać od lektury!
  • Ocena dla całej serii - bo wciąga. Nie są to "leciutkie" kryminały, ale kawał dobrej roboty. Może momentami w niektórych tomach trochę dużo treści nie wnoszącej wiele do akcji, ale przeczytać trzeba
  • Kolejne przygody Brudnego, ciekawe i pełne akcji. Książka napisana jest w bardzo ostrym i mrocznym stylu, lecz nie przesadzonym. Fabuła, od której ciężko się oderwać. • Ta część, podobnie jak i pozostałe z tej serii, jest rewelacyjna - dynamiczna i bardzo wciągająca. • Nie będę się rozpisywała o książce, bo to nie ma sensu. • Wszystkie części o komisarzu Brudnym i jego partnerce Zawadzkiej miłośnikom kryminału polecam przeczytać.
  • Świetna część.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo