• Michal Ajvaz stworzył matrioszkę, nadzwyczajną powieść szkatułkową. Pisarz umieszcza opowieść w opowieści. W każdej opowiedzianej w książce historii potrafi odnaleźć punkt, który daje początek kolejnej historii. Opowieściom, które pączkują jak drożdże, mnożą zagadki, zaczynają żyć własnym życiem, wydają się nie mieć końca. • "...losowi udał się świetny dowcip: pustka była tym co na świecie najpełniejsze. Były nią owinięte tysiące opowieści i w każdym obrazie, w każdym słowie tych opowieści kryły się kolejne historie, a w nich jeszcze następne. Opowieści te nie leżały tam obojętnie, przeciskały się na zewnątrz, domagały się żeby je odwinąć i żeby razem z nimi otwarły się też wszystkie obrazy, tony, melodie i myśli, które są w nich skryte." • Podróżujemy przez Węgry, Słowenię, Chorwację, by w końcu dotrzeć na Kretę. Przez światy rzeczywiste, alternatywne i fantastyczne. Podróżujemy w czasie, przestrzeni, między światami. Zmierzamy na południe, ale gdzie znajduje się się to południe? Jak należy je interpretować? • "Podróż na południe" Michala Ajvaza to powieść o literaturze, czytaniu i ....opowiadaniu. O pasji tworzenia, poszukiwaniu źródła konieczności snucia opowieści i ogromnej przyjemności ich słuchania. Zachwyt był moim wiernym towarzyszem w trakcie mojej wyprawy z Ajvazem. Autor czaruje językiem, pomysłami, nieograniczoną wyobraźnią. To powieść, którą należy czytać niespiesznie, powoli się delektować. Powieść w której trzeba się rozsmakować, dawkować najlepiej małymi porcjami. • "Podróż na południe" była dla mnie sporym literackim wyzwaniem, przeprawą niełatwą, wyprawą szaloną, nieprzewidywalną, wymagającą skupienia, oddania. W zamian oferującą niesamowite wrażenia, fascynujące przeżycia, niezapomniane wspomnienia. Podróż, którą warto odbyć. • Marta Ciulis-Pyznar
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo