• „Pan Tadeusz” to książka napisana przez Adama Mickiewicza. Jest to bardzo znana lektura szkolna. Akcja dzieje się dawno temu na Litwie i opowiada o życiu ludzi z tamtych czasów. • Głównym bohaterem jest Tadeusz Soplica, który wraca do swojego domu po długiej nieobecności. W książce występuje też wiele innych postaci, na przykład Zosia, Sędzia, Telimena oraz Jacek Soplica. Jest ich bardzo dużo, dlatego czasami trudno się w nich połapać. • Czytając fragmenty „Pana Tadeusza”, miałem problem ze zrozumieniem tekstu. Język jest trudny i starodawny, a zdania są długie. Czasami trzeba było czytać kilka razy, żeby zrozumieć, o co chodzi. • Niektóre fragmenty były dla mnie nudne i ciężkie do czytania. Akcja często toczy się wolno, a opisy są bardzo długie. Przez to czytanie tej książki nie sprawiało mi dużej przyjemności. • Moim zdaniem „Pan Tadeusz” jest bardzo trudną książką. Trzeba się mocno skupić, żeby ją zrozumieć, co nie zawsze jest łatwe. • Szczerze mówiąc, nie lubię tej lektury. Jest dla mnie za trudna i mało interesująca, ale rozumiem, że jest ważna w polskiej literaturze i dlatego jest omawiana w szkole.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo