• „W pustyni i w puszczy” to powieść przygodowa napisana przez Henryka Sienkiewicza. Czytałem ją jako lekturę szkolną i uważam, że jest to ciekawa książka, ponieważ łączy przygodę, niebezpieczeństwo i ciekawe postacie. • Głównymi bohaterami są Staś Tarkowski i Nel Rawlison. Staś jest odważny, odpowiedzialny i bardzo opiekuńczy wobec Nel, a Nel jest delikatna, wrażliwa, ale też dzielna. Razem przeżywają wiele niebezpiecznych przygód, kiedy zostają porwani i muszą sami przemierzyć pustynię i dżunglę, aby wrócić do domu. • Najbardziej podobało mi się to, jak Staś zawsze stara się chronić Nel i podejmować trudne decyzje, mimo że sam jest jeszcze dzieckiem. W wielu sytuacjach zachowuje się jak dorosły. Książka pokazuje, jak ważna jest odwaga, odpowiedzialność i przyjaźń, szczególnie w trudnych momentach. • Bardzo ciekawe były też opisy Afryki - pustyni, dżungli, zwierząt i życia tamtejszych ludzi. Dzięki nim można było sobie wyobrazić, jak wygląda podróż bohaterów i jakie niebezpieczeństwa ich spotykały. Szczególnie zapadły mi w pamięć sceny z dzikimi zwierzętami oraz walka o przetrwanie na pustyni. • Uważam, że książka uczy, że nawet w trudnych sytuacjach nie wolno się poddawać. Pokazuje też, że młodzi ludzie potrafią być bardzo odważni i odpowiedzialni. Choć książka nie jest krótka, to warto ją przeczytać, bo historia wciąga i zostaje w pamięci na długo. • Podsumowując, „W pustyni i w puszczy” to bardzo dobra książka przygodowa, którą polecam każdemu, kto lubi emocjonujące historie, podróże i egzotyczne miejsca.
  • Dla mnie nie jest to wyśniona książka w liście lektur szkolnych. Troszkę nudna, ogólnie średnio pociągająca. Ale na pewno spodoba się osobom lubiącym ten klimat, niemniej spodziewałam się więcej.
  • Bardzo ciekawa książka, wciąga "na całego"
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo