• Przyznam szczerze, że to chyba jedna z trudniejszych książek Schmitta. Dlaczego? Bo według mnie jej fabuła wymaga przeprowadzenia raczej szczegółowej analizy nad alegorią w niej zawartą. Jak zwykle autor poprzez snucie swej filozoficznej opowieści chce przekazać czytelnikowi swą wiedzę dotyczącą bardzo ważnych życiowych tematów. Tym razem trafił w samo sedno. Poruszył bowiem temat, który w pewnym sensie wiedzie prym w życiu wielu współczesnych ludzi. EGOIZM... Uważam, że nutka egoizmu tkwi w każdym z nas, bo tak jest skonstruowana natura ludzka. Wszystko jest w porządku, gdy nad nim potrafimy "zapanować". Gdy nie przemy bezmyślnie do przodu, nie zważając na otaczającą nas rzeczywistość, ignorując wszystkich i wszystko. Schmitt w swych rozważaniach dowiódł, że bycie egoistą ignorantem jest czymś co w rzeczywistości zabija ludzką duszę, niszczy wzajemne relacje. Zostaliśmy stworzeni do życia w społeczności, do wzajemnej akceptacji, współistnienia z naturą i nie tylko. "Sekta egoistów" to niezwykle krótka rozprawa filozoficzna wymagająca dłuższego przemyślenia. Książka ta jak każda z dotychczas wydanych pozycji Schmitta należy do literatury niezwykle wartościowej.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo