• Wraz z wiosną Gaja i jej rodzice zaczynają realizację swych letnich planów. Przymierzają się do remontu ogrodowej szopy, w której mieszkają nietoperze. Dzięki temu mamy okazję poznać osobę chiropterologa, który udziela im informacji, jak zadbać o tych nietypowych lokatorów podczas prac remontowych. Ponadto Gaja wraz z tatą podczas lekcji przyrody znajduje w lesie ślady rysia. To bardzo rzadki widok. Dziewczynka nawiązuje też bliższe relacje z Wiktorią. Znajdują nawet wspólną pasję, którą zaczynają się dzielić, to robienie biżuterii z kolorowych koralików. Nowa przyjaźń kwitnie, a wraz z nią rozkwitają kolejne pomysły. Dziewczyny urządzają nocowankę i zakładają podwórkowy klub o nazwie „Leśna Zgraja”. Z czasem przyłączają się do niego także Patryk i Patrycja, młodsze rodzeństwo Wiktorii. Wiosna sprzyja również rozwijaniu ekologicznych inicjatyw, a także planowaniu wspólnej wyprawy. Celem naszych bohaterów stał się szlak Koron Gór Polski. Trzeba przyznać, że to dość ambitny zamysł. Ale dla Gai i jej rodziców nie ma rzeczy niemożliwych. Jeśli macie ochotę z bohaterami podjąć to wyzwanie koniecznie sięgnijcie po tą pełną ciepła i humoru opowieść o mieszkańcach Gajówki oraz ich sąsiadach. Polecam. Udanej lektury.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo