• W toalecie wydawnictwa JaMas znaleziony zostaje martwy redaktor. Na miejsce przybywają policjanci Pozgonny i Mogiła, by przesłuchać świadków i znaleźć motyw zbrodni. Pracownicy wydawnictwa są albo w szoku, albo zajęci swoimi zadaniami. Wszystko wskazuje jednak na to, że to właśnie ktoś z nich stoi za morderstwem Pawła Chojnowskiego. Kto tego dokonał i dlaczego to zrobił? • Nagle trup to komedia kryminalna Marty Kisiel. Trzecioosobowy narrator relacjonuje wydarzenia wokół śledczych – Pozgonnego i Mogiły. To oni trafiają do wydawnictwa, by przesłuchać ewentualnych podejrzanych. Akcja powieści zamyka się w ciągu kilkunastu godzin, a miejscem akcji jest głównie siedziba wydawnictwa. • Na wstępie powieści autorka przytacza spis postaci, które pojawiają się w fabule. To dobrze, bo czasem trudno się połapać, kto jest kim – szczególnie na początku lektury. Potem rozpoczyna się tradycyjne śledztwo – przesłuchania, szukanie motywów, próby zobrazowania denata. Jednak w powieści Kisiel nic nie jest standardowe. Autorka znana jest z humorystycznych fabuł, tu też nie brakuje tego elementu. Absurd goni absurd, a jedynymi trzeźwo myślącymi są śledczy. Dziwi ich struktura firmy, osoba właściciela i pracownicy, a przede wszystkim trudno im zrozumieć wypowiedzi bohaterów, z których każdy jest bardzo oryginalny. • Bohaterowie to mocna strona tej pozycji. Nikt nie jest tu standardowy i nudny – na stanowisku sekretarki pracuje kulturysta, a stażysta musi odbierać telefony od mamy, bo inaczej będzie zła. Grafik przychodzi do pracy z niemowlakiem, a właściciel uwielbia podgryzać ciasteczka w liczbie hurtowej. Rozmowy z tym gronem nie są łatwe – nie dlatego, że kryją siebie nawzajem czy kłamią, problem leży w nieprecyzyjnie zadanych pytaniach, skrótach myślowych, nazwach fachowych, poprawianiu błędów językowych śledczych, a przede wszystkim w charakterach postaci. • Ciekawą rzeczą jest miejsce akcji. Nie znam innych powieści, które rozgrywałyby się w wydawnictwie. Autorka odsłania przed czytelnikami niektóre z tajemnic tego typu firm, nie brakuje też spec­jali­styc­zneg­o słownictwa. Oczywiście pewne rzeczy są naciągane i wyolbrzymione, ale nie przeszkadza to w poznaniu aspektów pracy w wydawnictwie. • Nagle trup to książka, którą wysłuchałam w formie audiobooka. Lektorem jest Bartosz Głogowski. To moje pierwsze spotkanie z tym lektorem. Podobało mi się, jak świetnie poradził sobie z dialogami – nie tylko niektóre z postaci miały char­akte­ryst­yczn­e głosy, barwę i brzmienie, lecz także bardzo dobrze oddawał emocje. • Przyznam, że na początku powieści trudno mi było wciągnąć się w fabułę. Potem jednak polubiłam bohaterów i śledziłam wydarzenia z zain­tere­sowa­niem­. Jeśli jesteście fanami komedii kryminalnych i znacie już styl Marty Kisiel, to pozycja obowiązkowa dla was. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji czytać lub słuchać nic tej autorki, przygotujcie się na humor, absurd i ironię w dawce przekraczającej wszelkie normy.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo