• Z początku byłem całkiem blisko fascynacji intrygującą fabułą książki Agnieszki Olejnik. Ale im dużej towarzyszyłem biegom głównego bohatera Cezarego wokół jeziora w Czarnym, tym bliżej byłem znudzeniu. Niby blisko dobrego kryminału, ale tylko niby... Tak blisko. • Cezary Osiński z wielkiego Londynu postanawia po latach wrócić do prowincjalnego miasteczka swego dzieciństwa, czyli do Czarnego w Lubuskiem. Musi odciąć się od swego starego życia i zacząć tworzyć nowy rozdział. Może zostanie pisarzem, ale zanim to nastąpi podejmie się pracy nauczyciela angielskiego w miejscowym liceum. Jakoś tak z wszystkich uczniów interesuje go tylko los Stiny, która coraz częściej opuszcza zajęcia. A kiedy w tajemniczych okolicznościach ginie ojciec Stiny, Cezary postanawia zostać detektywem amatorem. • Jest jakiś potencjał w tej książce. Tajemnicze morderstwo (nie jedno!), tajemnice małego miasteczka, dziwne konszachty i zależności lokalnych elit. Jednak główny bohater wydaje się jakiś nie bardzo wiarygodny, trochę jakby na siłę wciśnięty nie do swego świata. Wciąż chodzi lub biega by zebrać swoje myśli. A ja myślę, że gdyby głównym bohaterem był komisarz Wiktor Gryka fabuła miałaby bardziej wciągający przebieg.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo