• Prawdziwe oblicze dawnej polskiej wsi. Kamil Janicki po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o historii w sposób niezwykle plastyczny, odczarowując przy tym głęboko zakorzenione mitologiczne wyobrażenia. Książka „Życie w chłopskiej chacie” to brutalny, ale i niezwykle fascynujący kubeł zimnej wody wylany na głowy tych, którzy dawną polską wieś kojarzą wyłącznie z sielanką, folklorem i kolorowymi skansenami. Autor zaprasza nas za próg autentycznej włościańskiej chałupy, gdzie zapach świeżego chleba mieszał się z dymem, brudem i fetorem zwierząt, z którymi dzielono przestrzeń. Janicki z chirurgiczną precyzją, bazując na bogatych źródłach historycznych, rozbija na czynniki pierwsze codzienność naszych przodków. Odpowiada na pytania, które rzadko padają w podręcznikach: dlaczego unikano otwierania okien? Jak wyglądała higiena w świecie bez wychodków? Na czym polegały codzienne lęki, przesądy i walka o przetrwanie najmłodszych? Ogromnym plusem publikacji jest jej styl. Mimo trudnej, a momentami wręcz zatrważającej tematyki, książkę czyta się jednym tchem, niczym najlepszą powieść obyczajowo-historyczną. Janicki pisze z lekkością i swobodą, dbając o to, by nie zanudzić czytelnika datami, lecz uderzyć w niego namacalnym detalem. Dodatkowym atutem jest piękne wydanie i bogaty materiał ilustracyjny, który ułatwia wyobrażenie sobie opisywanych realiów. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, skąd pochodzimy jako społeczeństwo. Książka otwiera oczy, zmusza do refleksji i uczy ogromnej pokory wobec warunków, w jakich przyszło żyć minionym pokoleniom. Gorąco polecam!
  • Życie w chłopskiej chacie • Autor: Kamil Janicki • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • Wraz z „Dziesięciną” uważam, że jest to jedna z najlepszych książek Kamila Janickiego. Autor w znakomity sposób odtwarza realia życia codziennego w dawnej wiejskiej chacie, przedstawiając jej konstrukcję, organizację przestrzeni i funkcjonalność z niezwykłą skrupulatnością. Z lektury wyniosłem znacznie więcej, niż się spodziewałem — zwłaszcza że podchodziłem do niej z pewną ostrożnością, obawiając się powtórki z nieco bardziej publicystycznej „Pańszczyzny”. Na szczęście obawy te okazały się bezpodstawne. • Janicki łączy erudycję z lekkością pisania, dzięki czemu książka jest zarówno bogata w wiedzę, jak i bardzo przystępna. Szczegółowe opisy codziennych czynności, zwyczajów oraz sposobów organizacji życia domowego tworzą niezwykle żywy obraz dawnej wsi, dalece odbiegający od stereotypów. To właśnie ta drobiazgowość i umiejętność nadawania faktom narracyjnej dynamiki sprawiają, że publikacja angażuje od pierwszych stron. • Warto też zwrócić uwagę na samo wydanie: książka jest solidnie przygotowana, szyta, w twardej oprawie, wzbogacona licznymi kolorowymi ilustracjami dopasowanymi tematycznie do treści. Dzięki temu lektura jest nie tylko intelektualnie saty­sfak­cjon­ując­a, ale też wizualnie bardzo przyjemna. • Świetna publikacja, która w przystępny sposób pozwala zrozumieć realia życia codziennego w dawnej Rzec­zypo­spol­itej­. Serdecznie polecam. • 📖 22:33 · 14.11.2025 · 103/2025
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo