• „Żywot i śmierć pana Hersha Libkina z Sacramento w stanie Kalifornia” autorstwa Ishbel Szatrawskiej to wielowątkowa opowieść o pamięci, emigracji, tożsamości i cenie, jaką płaci się za próbę rozpoczęcia życia od nowa. Jej główny bohater to tytułowy Hersh. Jest Żydem wywodzącym się z Łodzi, który przetrwał Zagładę. Wyjechał zaraz po wojnie, jak wielu innych Żydów do Ameryki, by spełniać swoje marzenia. W jego przypadku był to sen o byciu aktorem, najlepiej hollywoodzkim. I niemalże się on zdołał ziścić. Libkinowi udało się bowiem wygrać casting do jednej z wytwórni filmowych w słynnym Hollywood. Ale los bywa bardzo przewrotny i tak też dzieje się w przypadku naszego bohatera. Przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Życiem Hersha zaczyna interesować się FBI, podejrzewając go o związki z komunistami, na dodatek polskimi. Ale nie o szpiegowski sens w fabule tego dramatu chodzi. To opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości, o tęsknocie za utraconym domem i ludźmi. Przedstawia także doświadczenia ocalałego z Holokaustu, jego traumy. Traktuje o podjętych próbach ukrywania części własnej biografii w obawie przed brakiem akceptacji i odrzuceniem. Szatrawska podejmuje się tu karkołomnego nieco zadania. Stara się odpowiedzieć na pytanie, czy można naprawdę zacząć życie na nowo? • Dramat ten jest niesamowicie dobrze skonstruowany i to pod każdym względem. Łączy on w sobie czarny humor, groteskę, świat rzeczywisty, z tym dość mocno odrealnionym. A wszystko to opowiedziane za pomocą niezwykle plastycznego, finezyjnego wręcz języka. Dzięki temu historia Hersha jest jeszcze bardziej urzekająca i na dłużej pozostaje w pamięci Czytelnika. Jest swoista literacka uczta dla duszy. Przynajmniej w moim odczuciu. Teraz marzę wyłącznie o tym, by otrzymać szansę na obejrzenie spektaklu o losach Libkina na deskach jakiegokolwiek teatru. Absolutnie polecam.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo