• Tydzień w Korei Północnej. 1500 kilometrów po najdziwniejszym kraju świata • Autor: Christian Eisert • Moja ocena: ★★★★☆☆☆☆☆☆ (4/10) • Książka z szalenie źle wykorzystanym potencjałem. Sam początek bardzo mi się spodobał. Autor otwarcie opowiada o swoim dzieciństwie w NRD, między innymi o nauce w szkole podstawowej noszącej imię przyjaźni niemiecko-koreańskiej. Ten fragment wydał mi się niezwykle interesujący i wręcz naturalnie predestynował go do napisania książki o Korei Północnej. Zderzenie doświadczeń autora z NRD z późniejszą podróżą do państwa półn­ocno­kore­ańsk­iego zapowiadało naprawdę ciekawą opowieść. • Niestety sam opis podróży okazał się dla mnie bardzo płytki. Zamiast wykorzystać wyjątkową możliwość przyjrzenia się Korei Północnej z bliska, autor sporą część książki poświęca wydarzeniom, które niewiele wnoszą do zrozumienia tego kraju. Dużo czasu spędzamy w hotelu, w pokoju autora, pojawiają się również wizyty w cyrku czy na masażu. Przy tak niezwykłym miejscu i tak ograniczonym dostępie do informacji miałem poczucie, że otrzymuję zdecydowanie za mało. • Szczerze zesmutniałem, bo temat dawał ogromne możliwości. Liczyłem na to, że autor spróbuje wyłapać coś zza tej symbolicznej ściany, zobaczyć więcej niż oficjalnie przygotowaną trasę i zastanowić się nad tym, co znajduje się poza tym, co pokazują zagranicznym gościom. Nawet sposób opisywania towarzyszącego mu żołnierza czy przewodnika wydał mi się zbyt powierzchowny. Zabrakło mi tutaj ciekawości, dociekliwości i prób odczytania rzeczywistości znajdującej się pomiędzy oficjalnym przekazem a codziennym życiem. • Ostatecznie pozostaje mi przede wszystkim poczucie zmarnowanej szansy. Przy tak interesującym temacie spodziewałem się znacznie więcej, a otrzymałem książkę, która tylko częściowo wykorzystuje możliwości, jakie dawała autorowi sama podróż. • Książka niekonieczna. • 📖 22:59 · 08.09.2026 · 88/2026 · (P)
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo