• 500 zdań polskich” to pozycja, której nie przeczyta się "jednym tchem" • Pan Profesor, znany językoznawca, zebrał kultowe zdania, które zagościły w naszym języku nie tylko pisanym, a niejednokrotnie są w powszechnym użyciu. To cytaty zebrane z klasyki, reklam, powiedzeń polityków, przysłów ,powiedzonek itp. • Ciekawa książka napisana z humorem i grą słów. • Tomisko opasłe, bo wyjaśnienie każdego cytatu zajmuje oddzielną stronę. Całość nie tylko uczy, ale też bawi. • Zdecydowanie godne poczytania.
  • Książka „500 zdań polskich” Jerzego Bralczyka to nic innego jak po prostu błyskotliwy leksykon. Leksykon biorący za podstawę opracowania najsłynniejsze polskie zdania, typu: Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie; Dobranoc, pchły na noc; Na złodzieju czapka gore; Zawsze jest tak, że ktoś musi zacząć pierwszy; Żarty się skończyły; Żeby Polska była Polską; Kto się lubi, ten się czubi; Czego się boisz, głupia; Chciałabym, chciała…itp., itd. Oczywiście, nie mogło tu zabraknąć i nie zabrakło najs­łynn­iejs­zego­ polskiego zdania, bo pierwszego utrwalonego: Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj. • Jednak w moim odczuciu leksykon ten bardziej miał posłużyć autorowi – aby mógł obszernie (na dwie kolumny) wypowiedzieć się pod każdym zdaniem i zaprezentować z całą swadą swój repertuar żartobliwej erudycji. Czytelnik właściwie niewiele tu zyskuje – boć zaprezentowane zdania oraz ich sens raczej nie jest mu obcy, źródło jest podane zaraz pod danym zdaniem. A zaraz potem następuje słowotok autora niniejszego wyboru. Naprawdę, odnoszę wrażenie, że on tak mógłby w nieskończoność na dowolny temat.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo