• "Historia Mongolii" • Autor: Ludwik Bazylow, Moja ocena: 7/10. • Książka Ludwika Bazylowa "Historia Mongolii" to szeroko zakrojone opracowanie dziejów tego fascynującego kraju, które obejmuje okres od czasów preh­isto­rycz­nych­ aż po lata Mongolskiej Republiki Ludowej. Ze względu na datę wydania (1981), autor kończy swoją narrację na okresie socjalistycznym, nie wchodząc w wydarzenia późniejsze. • Bazylow szczegółowo opisuje nie tylko powstanie i rozwój Imperium Mongolskiego, ale także losy mongolskich podmiotów zależnych po jego upadku. Interesująco przedstawia relacje chińsko-mongolskie, ukazując wzajemne zależności polityczne i kulturowe. Choć nie używa wprost terminu "okupacja", to jego analiza chińskiej dominacji w Mongolii pozwala czytelnikowi wyciągnąć własne wnioski na ten temat. • Autor poświęca również sporo miejsca opisywaniu okresu, w którym Mongolia "nawróciła się" na socjalizm. Ponad 100 stron książki dotyczy szczegółowych ustaleń Zjazdów Mongolskiej Partii Ludowo-Rewolucyjnej, co pokazuje, jak - zdaniem autora - bardzo ten etap historii Mongolii był znaczący. Bazylow opisuje także brutalne metody, jakimi partia eliminowała wpływy lamajzmu, religii dominującej w mongolskim społeczeństwie, co świadczy o silnym wpływie reżimu na życie duchowe i społeczne narodu. • Warto zauważyć, że nie jest to wada samej książki, ponieważ kontekst historyczny jej powstania – rok 1981 – sprawia, że opisuje ona wydarzenia zgodnie z ówczesnym punktem widzenia. • Książka dostarczyła mi szerszego spojrzenia na mongolskie państwo i jego lud, a także skłoniła do refleksji nad tym, jak wielkie imperium, które niegdyś władało prawie całą Azją, zaledwie kilka stuleci później nie było w stanie obronić swoich własnych, znacznie zmniejszonych granic. Bazylow podkreśla również, że czasem przyjęcie określonego systemu politycznego staje się koniecznością, co ma szczególne znaczenie w kontekście historii Mongolii. • Polecam tę książkę miłośnikom historii, którzy chcą zgłębić tematykę Mongolii i jej zawiłych dziejów. Dla osób szukających bardziej powierzchownej wiedzy, publikacja może wydać się zbyt szczegółowa.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo