• „Czerwona woda” Juricy Pavičicia to wybitny kryminał społeczno-historyczny, w którym śledztwo w sprawie zaginięcia nastolatki staje się pretekstem do pokazania bolesnego upadku Jugosławii. • Książka nie skupia się jedynie na poszukiwaniu sprawcy, ale genialnie portretuje trzydzieści lat drastycznych zmian politycznych, gospodarczych i obyczajowych w Chorwacji. • Akcja powieści startuje w 1989 roku w małym dalmatyńskim miasteczku, tuż przed wybuchem wojny domowej. Autor mistrzowsko wykorzystuje tło historyczne jako katalizator tragedii. Pokazuje zmierzch komunizmu, wojenną pożogę lat 90., która brutalnie przerywa śledztwo, oraz narodziny drapieżnego kapitalizmu. Dawna idylla nadmorskiej miejscowości bezpowrotnie ustępuje miejsca masowej turystyce i deweloperskiej gangsterce. • Tragedia sprzed lat działa jak rzucony w wodę kamień – jej fale przez dekady niszczą kolejne relacje. Wstrząsający jest tutaj obraz rozpadu wielu rodzin. • Wojna i wzajemne podejrzenia bezwzględnie rozbijają też całą lokalną społeczność, rozrywając więzi sąsiedzkie i przyjacielskie. • Pavičić udowadnia, że największą ofiarą wielkiej historii są zawsze zwykli ludzie. To głęboka, poruszająca powieść, która zmusza do przemyśleń i zostaje w pamięci na bardzo długo po przewróceniu ostatniej strony.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo