• Ojczyzna dobrej jakości. Reportaże z Białorusi • Autorzy: Agnieszka Wójcińska, Ziemowit Szczerek, Aliona Szabunia, Kaja Puto, Aneta Prymaka-Oniszk, Katarzyna Moskalewicz, Jędrzej Morawiecki, Eva Lene Lorzer, Katarzyna Brejwo, Julia Jurgens, Rafał Grzenia • Moja ocena: ★★★★★☆☆☆☆☆ (5/10) • To książka wyraźnie nierówna — zarówno pod względem poziomu poszczególnych tekstów, jak i ich wrażliwości na kontekst kulturowy opisywanego kraju. Pierwsza połowa tomu okazała się dla mnie nużąca, momentami wręcz niezrozumiała, sprawiająca wrażenie zbioru reportaży pisanych z dystansu, bez wystarczającego zanurzenia w białoruską rzeczywistość. Dopiero druga część książki wniosła wyraźną poprawę — teksty stały się ciekawsze, bardziej konkretne i osadzone w realiach, co znacząco wpłynęło na odbiór całości. • Na szczególną uwagę zasługują fragmenty poświęcone ruchowi Anastazjan — był to dla mnie element naprawdę odkrywczy, rzadko poruszany w literaturze reportażowej dotyczącej Białorusi. Te teksty pokazują, że autorzy potrafią dotrzeć do tematów niszowych i zaprezentować je w sposób angażujący oraz poznawczo wartościowy. • Niestety, w części reportaży — takich jak Paragraf 328, Białoruś: Czas naprzód! oraz kilku innych — wyraźnie odczuwalny jest brak zrozumienia, a momentami także brak szacunku dla lokalnego kontekstu kulturowego i społecznego. Autorzy zdają się przykładać do białoruskiej rzeczywistości zachodnie miary i uproszczenia, co prowadzi do spłycenia opisu i niepotrzebnych uproszczeń. W reportażu, który z definicji powinien opierać się na empatii i próbie zrozumienia „innego świata”, jest to mankament istotny. • Mimo tych zastrzeżeń książkę można przeczytać — przede wszystkim wybiórczo. Zawiera sporo ciekawostek i kilka naprawdę udanych tekstów, które pokazują Białoruś z mniej oczywistej strony. Jako całość pozostawia jednak wrażenie niew­ykor­zyst­aneg­o potencjału i braku spójnej wizji redakcyjnej. • P.S. • Okładka książki jest dziś całkowicie nieaktualna — na Białorusi nie ma już McDonald’s. • 📖 21:39 · 31.01.2026 · 12/2026 · (P)
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo