Matka kontra wielka historia. Czy można napisać książkę o dżihadzie, wojnie w Czeczenii i Syrii bez epatowania tanią brutalnością? Wojciech Jagielski udowadnia, że tak. Co więcej – robi to w sposób, który zostawia czytelnika z emocjonalnym kacem na wiele dni. To nie jest suchy reportaż wojenny pełen dat i analiz politycznych. To przede wszystkim intymny, bolesny portret matki, która staje do nierównej walki z radykalną ideologią o dusze i życie swoich synów. Poznajemy Larę – kobietę z Doliny Pankisi, której jedynym celem i życiową mantrą było jedno proste zdanie: „Żyć trzeba! Żyć – nie umierać”. Autor tego reportażu całkowicie usuwa się w cień, pozwalając nam słuchać Lary. Język tej opowieści hipnotyzuje spokojem, jest wręcz poetycki, a przez to jeszcze bardziej przerażający w zestawieniu z tragedią, jaka się tam rozgrywa. To lektura o bezsilności. O tym, jak wielka historia i religijny fanatyzm potrafią bezwzględnie odebrać matce dzieci, bez względu na to, jak mocno próbowałaby je chronić. Jagielski nie ocenia, nie moralizuje. Pokazuje mechanizm – jak młodzi ludzie wychowani w Europie dają się uwieść obietnicy czystości i sensu, jaką daje radykalny islam. To jedna z ważniejszych, bardzo poruszających książek z nurtu literatury faktu, jakie mam w swoim księgozbiorze. Przerażająco aktualna, mądra i zostawiająca w głowie mnóstwo trudnych pytań.

Rewelacja. Książka przepiękna, choć dotykająca bardzo trudne tematy. • Jagielski jest mistrzem!!! • Daje dotknąć gruzińskiej kultury, pokazuje miłość matki do synów i do czego jest ona zdolna, wprowadza w świat mozłumańskich terrorystów, pokazuje czym się kierują. Uczy, jak docenić własne życie, jak czerpać z niego garściami.