• Druga część z serii „Dziennik cwaniaczka”. • „Mama ubzdurała sobie, że jeśli Rodrick i ja codziennie spędzimy trochę czasu razem, to nie będziemy się tak żreć.” Ale cóż, to tylko pobożne życzenie. W efekcie jest coraz gorzej. Tak, nie ma lekko, gdy starszy brat postanawia rządzić. Na dokładkę zna pewną tajemnicę Grega i nie omieszkuje go szantażować. Ale gdy po długich bojach starszy brat rozgłasza wstydliwą tajemnicę, powoduje tylko szalony wzrost popularności Grega w szkole. Nasz bohater pławi się w oparach szkolnej chwały i nawet wspa­niał­omyś­lnie­ pomaga bratu przygotować w jedną noc całoroczny projekt. • Polecam. Dobra zabawa.
  • Pod żadnym pozorem nie pytajcie Grega Heffleya, jak spędził wakacje, bo on zdecydowanie nie chce o tym rozmawiać. • Wkraczając w nowy rok szkolny, chce się odciąć od ostatnich miesięcy… a szczególnie od jednego wydarzenia. • Na swoje nieszczęście Greg ma brata Rodricka, który zna jego wstydliwie skrywaną tajemnicę. A tajemnice czasami się wydają… zwłaszcza kiedy w całą sprawę jest zamieszany dziennik. • "Dziennik cwaniaczka" otrzymał pochlebne recenzje od „USA Today” i „Publisher’s Weekly” oraz tytuł najlepiej sprzedającej się książki według „New York Timesa”:
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo