• Dobrý den. Chmiel, tożsamość i luz. Polskie mity o Czechach • Autor: Jakub Medek • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawy i potrzebny reportaż, który w przystępny, a jednocześnie pogłębiony sposób objaśnia, „czym są” współczesne Czechy oraz skąd biorą się liczne stereotypy funkcjonujące w polskim postrzeganiu tego kraju. Autor podejmuje próbę demontażu obiegowych mitów — dotyczących czeskiego luzu, stosunku do religii, historii, piwa czy mentalności — i robi to bez prot­ekcj­onal­nego­ tonu oraz bez publicystycznej przesady. • Ogromnym atutem książki jest perspektywa Jakuba Medka, wynikająca z jego podwójnego, polsko-czeskiego rodowodu. Dzięki temu narracja pozostaje wyważona i zdystansowana: autor potrafi spojrzeć na Czechy zarówno „od środka”, jak i z zewnątrz. To spojrzenie chłodne, ale życzliwe — pozbawione emocjonalnych uproszczeń, a jednocześnie pełne zrozumienia dla niuansów czeskiej tożsamości. Taka postawa budzi zaufanie czytelnika i sprawia, że książkę odbiera się jako rzetelną i uczciwą próbę opisu. • Istotnym walorem publikacji jest również szeroka perspektywa historyczna. Medek umiejętnie osadza współczesność w kontekście wydarzeń minionych, pokazując, jak doświadczenia historyczne ukształtowały czeską mentalność, stosunek do państwa, Kościoła czy ideologii. Ta warstwa historyczna nie przytłacza narracji, lecz stanowi jej solidne zaplecze interpretacyjne, co znacząco podnosi wartość reportażu. • Całość czyta (a w moim przypadku — słucha) się bardzo dobrze. Książkę odsłuchałem w formie audiobooka, który okazał się równie angażujący jak wersja papierowa i pozwolił w pełni docenić rytm oraz klarowność narracji autora. • To rewelacyjny reportaż — mądry, spokojny i pozbawiony tanich tez. Serdecznie polecam każdemu, kto chce lepiej zrozumieć Czechy, a także własne wyobrażenia na ich temat. • 📖 21:19 · 02.02.2026 · 13/2026 · (A)
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo