• Poczytałem. Oczy z lekka czasem spocone. Były. Książka znakomita. Ale o ile o życiu Bohaterki książek kilka już było, w których wiele wątków się pojawiło, o tyle mię szczególnie przedstawienie postaci Zająca sprawiło dużą radość. Bo Karolak, wbrew powszechnemu mniemaniu • (a bo ja wiem, czy powszechnemu, tak mię się jakoś napisało, a że nie mam redaktorów, pod ręka ani nawet na podorędziu, więc nie ma komu się wtrącić, ergo : musi tak zostać.) nie był tylko mężem swojej żony. Bo jakim muzykiem był , niestety, o tym wiedzą nieliczni. A muzykiem był doskonałym. Kompozytorem zresztą tez. Dlaczego tak mię się spodobał ten akurat wątek? "To akurat dość proste jest. Niestety,"; jak powiedziałby, być może, Dobrowolski. Jerzy Dobrowolski. To pierwsza książka o Zajączkini w której Zając występuje, bo się liczył w jej życiu. Bardzo. • Ktoś już to napisał, ze świetnie wydana, szata graficzna tez nieludzko cudnej urody. No i tego co prześladuje i wkurza mię ostatnio czyli niedoróbek redaktorskich, nie stwierdziłem.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo