Zwieńczenie „Opowieści warmińskiej”, niesie za sobą ogrom emocji, zarówno tych ciepłych i pozytywnych, które pozwalają tak okrutnie doświadczonym przez los i historię bohaterkom poczuć trochę normalności, spokoju i stabilizacji, ale również i tych trudnych, ostatecznych i niezwykle bolesnych. • Kiedy udało się Lizce i Bognie z końcu, po wielu dramatycznych wydarzeniach znaleźć na ziemi co prawda obcej, ale jednak wydaje się, że spokojnej „ Nasze miejsce, nasz czas”, wydawać by się mogło, że wszystko co złe jest już poza nimi. • Niestety pozorna wolność, która stała się ich udziałem, okazuje się być nie do końca pełną wolnością. • Powojenna rzeczywistość jak i realia komunistycznego świata, nie pozwalają na pełne jej poczucie przez udręczone wojennymi wspomnieniami kobiety, ale również nadal systemy państwowe i przeróżne ograniczenia nie wspierają ich walki o połączenie z najbliższymi. • Poza tym obie kobiety zmagają się z codziennymi problemami i wyzwaniami, które przed każdym człowiekiem każdego dnia na nowo stawia życie, poddając je coraz to nowym i niekiedy bardzo bolesnym próbom. • Oprócz losów Lizki i Bogny, swojego miejsca na ziemi w nowym, powojennym czasie poszukują również na kartach najnowszej powieści Wioletty Sawickiej pozostali bohaterowie, których przez poszczególne tomy „Opowieści warmińskiej” dane nam było poznać, polubić i wraz z nimi kroczyć ścieżkami, jakie zaplanowała dla nich autorka w odmętach niełatwej historii. • Ogromnie poruszająca, niezwykle piękna i wyjątkowa finałowa powieść cyklu „Opowieści warmińskiej”, to historia, która piękną klamrą zamyka wielowątkową sagę, którą dla swoich czytelników stworzyła autorka. • Za Panią Wiolettą Sawicką, wydawnictwem Pruszyński i S-ka, ogromnie zachęcam do sięgnięcia po całą sagę i zatopienie się w historii jaką niesie ona na kartach każdego z kolejnych tomów. • Gorąco polecam !!!