• Kiedy czytałam tę książkę, przypomniały mi się czasy studenckie, lata zachwycającego odkrywania wcześniej nieznanego i zdobywania wiedzy. Okres autorytetów, wykładowców, profesorów, porywających erudycją i pasją dzielenia się mądrością i… świadomością. • Świadomość, a właściwie nieświadomość stała się tematem wyjściowym do rozważań profesora Dobroczyńskiego. Co bardziej wpływa na tożsamość człowieka i determinuje jego zachowanie. Czy człowiek jest panem w swoim domu? Dlaczego racjonalizujemy swoje działania po fakcie? Historia ścierania się i dialogu kolejnych koncepcji psychologów została ujęta przez autora w sposób bardzo humanistyczny, unikający naukowej niezrozumiałości (dla laików), dzięki temu łatwo te przytaczane teorie przyłożyć do własnych doświadczeń i przemyśleń • Ale uwaga! Logika oponentów też potrafi powalić. • Oczywiste jest, że analizując nieświadomość, w końcu trzeba dojść do Zygmunta Freuda, osoby, o której niemal każdy ma jakieś zdanie, lub wrażenie zdania. Czy był on uczonym, myślicielem, rewolucjonistą, czy triksterem. Rozdział o nim jest brawurowy i niestety pesymistyczny. Uświadamiający, że nawet w środowisku naukowym panują stereotypy, antysemityzm i powierzchowna analiza proponowanych metod. Freud był Żydem, na dodatek urodzonym w Czechach, więc trafiał na opór społeczno-obyczajowy, religijny i polityczny. Również w międzywojennej Polsce, a i pewnie dziś w wielu środowiskach. • Profesor Dobroczyński bez ogródek opisał atmosferę, jaka panowała w Polsce na początku XX wieku, kiedy po początkowym zachwycie nad teorią psychoanalizy, zaczęły budzić się kołtuńskie, nacjonalistyczne głosy, często oparte na plotkach i przygodnych wzmianek obyczajowych. • Niemiecko-żydowski mistycyzm, który wprowadzał seksualność i dostrzegał w człowieku mroczne, niepohamowane instynkty uderzał w wyobrażenie o samoświadomym, silnym chrześcijaninie, poświęcającym się dla dobra narodu. • Autor, zresztą całkiem zrozumiale, obawia się, że dalej jako społeczeństwo tkwimy w tym przekonaniu. Brakuje nam bowiem w spajającej opowieści o narodzie radosnych historii i zwycięstw. Nie ma autorytetów, nauki kościoła nie powstrzymały wojen, szerzy się manipulacja, zwycięża brutalna siła i pieniądze, a człowiek niszczy środowisko, w którym żyje. Diagnoza jest pesymistyczna. Dekadencja, destrukcja, agresja, napięcia, bezrefleksyjność, narcyzm i nienasycone prążkowie. Sytuacja bliska przepaści. „Nikt za nami nie będzie tęsknił”. • „Im większa rozpacz, tym jaśniejsza nadzieja”. Jednak jakaś jest. Autor przepisuje receptę, ale nie łatwo ją zrealizować. • Mam wrażenie, że doznałam Vespro, to faktycznie wznoszące i niezapomniane doświadczenie. • O czym nie wspomniałam: o Ruchu New Age, który wciąż w różnych formach jest obecny w naszym życiu, o zapomnianych geniuszach, a zwłaszcza o psycholog - Natalii Zdanowej , która jak Mela Muter żyła z piętnem kobiety i Żydówki, o plemieniu Wron z Montany i o The Ramones (tylko marginalnie) - fontannie młodości, za którą bardzo dziękuję autorowi, bo to też moja muzyka. • Kilka egzemplarzy „Nieświadomości i innych rzeczy ostatecznych” kupię na prezent. Trudno się rozstać z książką, przekazem i językiem profesora Bartłomieja Dobroczyńskiego. • Książka trafiła do Książnicy Karkonoskiej dzięki Wydawnictwu Znak za książkę.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo