• Detektyw Pozytywka to bardzo barwna postać. Ma swe biuro na poddaszu kamienicy. To agencja Różowe Okulary. Ale trudno mu o dorosłych klientów. Odwiedzają go przede wszystkim dzieci, które mają swe drobne problemy. Pan Pozytywka zawsze stara się im jakoś pomóc, czym zyskuje ich duże zaufanie. Polega ona raczej na objaśnianiu otaczającego ich świata, niż na rzeczywistym rozwiązywaniu jakichś iście kryminalnych spraw. Trudno więc ją nazwać książką o charakterze dete­ktyw­isty­czny­m. Zagadki, które rzekomo są do rozwiązania wynikają z braku dostatecznej wiedzy bohaterów na poszczególne tematy, a nie z czyjejś przestępczej działalności. Książka ta zatem nie do końca oddaje ducha prawdziwej opowieści dete­ktyw­isty­czne­j, ale grunt że bawi dzieci i nieco również uczy. Jest intrygującą historią na start w świat zagadek „kryminalnych”.
  • Bardzo fajna książka: niektóre zagadki łatwe, niektóre trudne! Super przygody detektywa pozytywki. Ilustrator się postarał. Treść wyśmienita- oto • ta książka Was wita!
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo