Szesnastowieczne przekłady Pisma Świętego na język polski (1551-1599) jako gatunek nowożytnej książki formacyjnej

Renesansowe tłumaczenia Pisma Świętego na język polski zajmują zaszczytne miejsce w repozytorium pamięci narodowej, w refleksji historycznojęzykowej są uważane za istotny czynnik w rozwoju narodowych języków literackich i przejaw postępującej samoświadomości językowej. Translacje zaskakują wielością odniesień, wzajemnymi nawiązaniami, tak do rodzimej tradycji, jak i europejskich wzorów. Co ciekawe, tłumacze twórczo czerpali z tradycji lokalnej, a na obszarach kontaktu z prawosławiem – także cerkiewno-słowiańskiej. (…) Materiał językowy, jaki udało się pozyskać w wyniku prac nad przeglądarką, jest na tyle obszerny i bogaty, że jego wszechstronne i wyczerpujące omówienie wymaga pogłębionych studiów (w tym analiz dużej ilości danych) oraz wiedzy wykraczającej często poza wąską dziedzinę lingwistyki. Niniejszy tom zawiera opracowania wstępne.