W tym domu już nie straszy:

reportaże o Żydach, Polakach i fatum

Autor:
Paweł Piotr Reszka
Wydawca:
Wydawnictwo Agora (2026)
ISBN:
978-83-8380-533-7
Autotagi:
druk
elementy biograficzne
książki
literatura faktu, eseje, publicystyka
sprawozdania
Źródło opisu: Biblioteka Publiczna im. Juliana Ursyna Niemcewicza w Dzielnicy Ursynów m. st. Warszawy - Katalog księgozbioru
3.0

Krężnica Jara, Paryż, Marianka, Bruksela, Częstochowa, Vancouver, Lgota Mała, Nowy Jork, Stręgoborzyce, Kraków, Antwerpia. Potomkowie Żydów, którzy w czasie drugiej wojny światowej za pieniądze szukali schronienia u Polaków. W domu, w stodole, w dziurze w ziemi, za wychodkiem. I potomkowie Polaków odpowiedzialnych za zbrodnie, które przemilczano.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • W swym nowym reportażu Paweł Piotr Reszka opowiada o długotrwałych skutkach Zagłady oraz o tym, jak wydarzenia z okresu II wojny światowej wpływają na życie kolejnych pokoleń. Autor przytacza losy Żydów ukrywających się przed niemieckimi prze­ślad­owan­iami­, którzy często znajdowali schronienie u polskich rodzin. Opisuje tu krawców zamordowanych z powodu płaszcza z futrzanym kołnierzem i mebli. Opowiada o chłopcu utopionym w rzece przez jego opiekunkę, która po tym dalej brała pieniądze za jego ukrywanie. Przedstawia los dwóch młodych ludzi, którym gospodarz obiecał pomoc, a potem zaatakował siekierą. Autor przedstawia zatem tragiczne historie osób zamordowanych przez tych, którzy wcześniej obiecali im pomoc, nierzadko kierując się chęcią przejęcia ich majątku. Reszka ukazuje, że wiele z tych wydarzeń przez lata pozostawało przemilczanych lub było ukrywanych w rodzinach i lokalnych społecznościach. Ważnym motywem reportażu jest także dziedziczenie traumy, poczucia winy i odpo­wied­zial­nośc­i za czyny przodków. Tytułowe „fatum” odnosi się do przekonania bohaterów, że nierozliczona przeszłość wciąż oddziałuje na ich życie. Autor nie ocenia swoich bohaterów, lecz oddaje głos świadkom, potomkom i dokumentom historycznym, pokazując, że pamięć o Zagładzie oraz trudne relacje polsko-żydowskie nadal pozostają ważnym elementem współczesnej refleksji nad historią. Polecam lekturę.
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo