Bramy templariuszy

Tytuł oryginalny:
Puertas templarias
Autor:
Javier Sierra ...
Tłumacz:
Agnieszka Mazuś
Wydawcy:
Wydawnictwo Sonia Draga (2005-2014)
Legimi (2013)
Wydawnictwo Albatros-Andrzej Kuryłowicz (2005-2006)
Autotagi:
druk
powieści
Więcej informacji...
5.0 (3 głosy)

Jerozolima, meczet Al-Aksa, miejsce wniebowstąpienia Mahometa, rok 1125. Hugon, hrabia Szampanii, powierza rycerzom swojego zakonu świętą misję. Jej celem jest odnalezienie i zabezpieczenie miejsc, w których znajdują się äbramy", przez które śmiertelnicy mogą wstępować do Nieba i poznawać boskie tajemnice. Źle wykorzystane, mogą sprowadzić na ludzkość nieszczęście i stać się narzędziem w rękach Szatana. Francja, czasy współczesne. Ośrodek naukowy w Tuluzie wykonuje zdjęcia satelitarne fragmentu obszaru Francji. Na fotografiach pojawiają się tajemnicze białe plamy. Michel Témoin, szef ośrodka, postanawia wyjaśnić tę zagadkę. Odkrywa, że zbiegają się one z miejscami, w których są zlokalizowane znane katedry gotyckie, m.in. Notre Dame w Paryżu. Dalszych odpowiedzi należy szukać w historii. Okazuje się, że katedry zbudowano w punktach, którym przypisywana jest moc komunikowania Ziemi z Niebem. Tajna organizacja wtajemniczonych, powstała jeszcze w średniowieczu, broni do nich dostępu...
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • „Pitagoras, poza matematyką, nauczył się w Egipcie astronomii. Spędził w tym kraju dwadzieścia dwa lata i odkrył, że starożytni uważają przesilenie za specjalny moment, w którym otwiera się komunikacja z zaświatami. Nazwał te chwile „bramami”. I uznał, że w czerwcu otwierają się „drzwi ludzkie”, przez które ludzie mogą trafić do Nieba; w grudniu zaś „drzwi boskie”, którymi bogowie schodzą na Ziemię.”
Dyskusje

Brak wątków

Przejdź do forum
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Opis
Inne tytuły:Las puertas templarias
Autorzy:Javier Sierra Agnieszka Mazuś
Tłumacz:Agnieszka Mazuś
Wydawcy:Wydawnictwo Sonia Draga (2005-2014) Legimi (2013) Wydawnictwo Albatros-Andrzej Kuryłowicz (2005-2006)
ISBN:83-7359-297-0 83-7359-300-4 83-89779-19-6 879-83-7508-758-1 978-83-7508-758-1
Autotagi:beletrystyka druk epika książki literatura literatura piękna powieści proza reprodukcje
Powyżej zostały przedstawione dane zebrane automatycznie z treści 22 rekordów bibliograficznych, pochodzących
z bibliotek lub od wydawców. Nie należy ich traktować jako opisu jednego konkretnego wydania lub przedmiotu.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo