Nie posiadamy się ze szczęścia

Świetna opowieść! Historia amerykańskiej rodziny naznaczonej traumą. Poznajemy ją z punktu widzenia młodej kobiety, studentki Rosemary Cooke. Jako dziecko mówiła bez końca, teraz wiele przemilcza. Budzi sympatię i intryguje, gwarantuję więc, że czytelnik pójdzie za nią na oślep w kalifornijskie "mgły oczeretowe". Kiedy Rosemary miała pięć lat, jej siostra Fern znikła. Matka pogrążyła się w rozpaczy, ojciec zamknął w sobie. Kilka lat później odszedł w świat Lowell, brat Rosemary. Narracja, nielinearna i skokowa, odtwarza pracę pamięci bohaterki. Sposób, w jaki poznajemy przeszłość dzięki Rosemary, to proces przypominania i zapominania, odtwarzania i tworzenia na nowo tego, co rzekomo się zdarzyło naprawdę. Jedno jest pewne. Rosemary i zaginioną Fern łączyła szczególna więź. Prawdziwa siostrzana miłość. Ale ta opowieść to coś o wiele więcej niż odkrywanie i przepracowywanie rodzinnej traumy. Nic w niej nie jest tak oczywiste, jak się na początku może wydawać czytelnikowi przyzwyczajonemu do hollywoodzkich schematów fabularnych. [Joanna Bator, laureatka nagrody Nike za powieść Ciemno, prawie noc]