Bezpowrotna góra:

baśnie japońskie

Ilustracje:
Piotr Fąfrowicz
Tłumacz:
Zbigniew Kiersnowski
Wydawca:
Media Rodzina (2012)
ISBN:
978-83-7278-642-5
Autotagi:
druk
Źródło opisu: Biblioteka Publiczna im. Juliana Ursyna Niemcewicza w Dzielnicy Ursynów m. st. Warszawy - Katalog księgozbioru
3.0 (2 głosy)

Kolejny tom baśni ze świata. Tym razem prezentujemy wybrane i przetłumaczone przez Zbigniewa Kiersnowskiego baśnie japońskie. Znajdziemy w nich wątki i motywy znane na całym świecie, ale też egzotykę i klimat właściwy tylko Japonii. Po japońsku baśnie nazywają się mukashi banashi, czyli opowieści o tym, co działo się dawno temu w miejscach nawiedzanych przez duchy i demony, czasem wręcz w zaświatach. Cechuje je niezwykła różnorodność - są wśród nich opowieści o duchach i demonach, o bogach i mitycznych herosach, o zwierzętach, diabłach i czarownicach, o dobrych biedakach i chytrych bogaczach. Japońskie baśnie mają zazwyczaj wiele wersji, a najbardziej znane doczekały się adaptacji teatralnych i filmowych. Zaprezentowane w naszym zbiorze utwory wyróżniają się rozbudowaną fabułą i dramatyczną akcją. Należy zaznaczyć, że nie jest to bezpośrednie tłumaczenie - raczej nowa interpretacja opowieści oparta wyłącznie na oryginalnych japońskich źródłach. Nastrój i specyfikę baśni podkreślają znakomite ilustracje Piotra Fąfrowicza.
Więcej...
Wypożycz w bibliotece pedagogicznej
Dostęp online
Brak zasobów elektronicznych
dla wybranego dzieła.
Dodaj link
Recenzje
  • Baśnie japońskie to naprawdę podróż do innego świata. Na początku być może nieco trudno wejść w ten specyficzny klimat z powodu schematów w naszych głowach dotyczących form baśni oraz ich przekazu w stylu europejskim, przez co wielokrotnie czytelnik łapie się na odruchowym 'poprawianiu' fabuły: 'Jak to już koniec, gdzie był morał? Czy teraz nie powinien nastąpić jakiś gwałtowny zwrot akcji? A kara i nagroda?'. Jednak po kilku pierwszych baśniach oko i ucho przyzwyczaja się do innego stylu, a nawet zaczyna go rozumieć i sobie niejako wyjaśniać, na co jest wiele okazji, ponieważ baśni jest aż 21 - choć jak podkreśla tłumacz to jedynie ułamek ogromnego zbioru - łącznie 356 stronic. Dodatkowo interesujący jest nietypowy, nieco kwadratowy format książki, przez co czytelnik odnosi wrażenie, że baśni jest jeszcze więcej, a w ręku trzyma starą księgę. Mimo to uważam, że końcowe posłowie tłumacza Zbigniewa Kiersnowskiego powinno być potraktowane jako wstęp i widnieć na początku książki, razem z krótkim wyjaśnieniem jak czytać nazwy japońskie - przedstawienie tego na końcu książki wydaje mi się już niepotrzebne, natomiast często krytykowane ilustracje Piotra Fąfrowicza wydają mi się pasujące do klimatu baśni japońskich, może faktycznie nieraz wydają się nazbyt proste i mogłoby być ich więcej, ale naprawdę oddają atmosferę mitycznej Japonii sprzed wieków. Ciężko wybrać najlepsze baśnie, ponieważ każda reprezentowała coś równie ciekawego, ale z całym przekonaniem mogę wymienić tytułową 'Bezpowrotną górę', 'Córkę księżyca i perłę Shijigoban', 'Brokat yamanby' czy 'Ziarenko grochu' i 'Niebiańską tkaninę'.
    +2 wyrafinowana
  • Opowieści na TAK. Rysunki na NIE. Wiem, że to pozycja skierowana do dzieci i dla nich zilustrowana. Ale jednak sposób użycia kreski mocno irytuje. Całość zdaje się być mocno infantylna i pretensjonalna.
Dyskusje

Brak wątków

Przejdź do forum
Nikt jeszcze nie obserwuje nowych recenzji tego dzieła.
Okładki
Kliknij na okładkę żeby zobaczyć powiększenie lub dodać ją na regał.
Autorka w swojej pracy w nowatorski sposób podjęła się omówieniu zagadnienia, w jaki sposób kultura odpowiedziała na przebieg modernizacji na terenach Rosji i Iranu przełomu XIX i XX wieku. • W swej wnikliwej rozprawie zajęła się szerokim spektrum problemów. Głównym zamiarem badaczki było uwidocznienie zarówno wspólnych cech, jak i różnic w przemianach obu państw. Ukazała podobieństwa w początkowej reakcji kultury rosyjskiej i irańskiej na kulturę zachodnią – fascynację nią, a jednocześnie pragnienie niezależności i przywiązanie do tradycji. • Skupiła się przede wszystkim na badaniach nad inteligencją rosyjską i irańską, rozważała, jak rosyjska literatura wpłynęła na rozpowszechnianie idei wolności oraz jaki miała wpływ na rozmaite sfery życia społecznego. • Omówiła m. in. zagadnienia kultury i języka, ukazała grupy kulturotwórcze jako konkretne zjawisko na tle abstrakcyjnego fenomenu kultury, postawiła pytania o istotę języka i jego rolę w kulturze. Zajęła się analizą problemową wybranych zjawisk zachodzących w omawianych państwach, snuła rozważania o pierwszym symbolu identyfikacji grupowej społeczeństwa, oceniła rolę prekursorów idei indywidualizmu w Iranie i Rosji, dokonała także interesujących porównań i podsumowań. • Celem autorki było przede wszystkim przedstawienie, w jaki sposób kultury „komunikują się”, jak przebiega dialog między ludźmi, należącymi do różnych kultur oraz jakie są i mogą być skutki dobrego lub złego zrozumienia partnera w dialogu. • Opracowała : Barbara Misiarz • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna w Poznaniu
foo